Düysenbi, 21 Qırküyek 2020
COVID-19 QAZAQSTANDA. Jwqtırğandar — 107262. Jazılğandar — 101877. Qaytıs bolğandar — 1671
Ädebiet 3073 4 pikir 17 Mausım, 2020 sağat 11:35

Patsayı köylek kigen qız

(äñgime)

Kündiz qwlıñ, aqşamda jarıñ bolayın
(Qaraqalpaq qosığınan)

«Qaramañızşı olay, wyalamın...»

Jüregi alaswrıp ketti. «Netken erke qılıq, swlu naz. Dauısı da sıñğırlap twr. Kümis qoñıraudıñ ünindey. Jımiğanda miığında payda bolatın oymaqqa deyin äsem, jarasımdı. Alası az, qarası mol jäudirköz. Tabiğat netken şeber, netken sahi, şirkin. Bir adamnıñ basına sonşa swlulıqtı üyip bergenin qarasañşı...»

Eldos özinen-özi qısıldı. Swlulıqqa arbalıp, bir sät qızdan közin ayıra almay qalğan. «Qaramañızşı olay, wyalamın» dep edi qızara jımiıp.

Esik qağıldı.

– Ağay, şay  dayın boldı.

Jımiıp külip twr. Miığında oymaq oynaydı.

– Qazir, qazir baram.

Eldos qapelimde sasıp qaldı. Wrlıq üstinde wstalğan adam siyaqtı qıbıjıqtap, är närseni bir  türtpektep, juınatın bölmege kirip ketti.

– Soñğı kezde şarşap jürsiz-au, ağa, – dedi Gülayım bwl stolğa otıra bergende.

– Iä, jwmıs köp. Qızmetkerlerdiñ birazı eñbek demalısına ketken.

– Sol araq degen päleni işpey-aq qoyıñızşı.

Säl-päl mwñ kireukelegen möldir janar özine bir sätke tesile qaradı da tayqıp ketti. Erekşe qılıq, erke naz bar dauısında.

– Iä, özim de solay oylap jürmin. Şarşağanda bılay ...netip... işiñkirep qoyıp...

Bir sözdiñ basın qwrap, dwrıs ayta almay äbigerlenip qaldı. «Siqırı bar şığar mına qızdıñ».

– Jaraydı, şayıña rahmet, men boldım.

Bölmesine keldi de tösegine qwladı. Köz şırımın alayınşı dep oylağan. Biraq, qaydağı wyqı. Közi jwmulı, kökiregi oyau. Esine Gülayımnıñ ağası tüsti. Öziniñ dosı, qandıköylek joldası – Aybar. Oquğa birge tüsti, birge bitirdi. Lenağa üylenerde qarsı bolıp bağıp edi. «Atası basqa, eli böten, käristen qatın alıp ne opa tabasıñ» degen. Biraq, bwl tıñdadı ma. «Men – ğaşıqpın, – dedi. – Mahabbat wltqa qaramaydı», – dedi. «Men oğan üylenbesem, mäñgilik üylenbey ötem», – dep qasarıstı. Şınında da Lena köziñ qiıp, köñilin qaldıratınday emes edi ğoy. Qılığın aytpaysıñ ba onıñ...

Al, endi ne boldı? Qayda sol swlu özine ğaşıq etken? Qayda sol qılıq özin arbağan? Qayda, sol özi añsağan, arman bolğan qimas sätter?... Bäriniñ de bayansız bolğanı ma?

Esikti qağıp, işke Gülayım kirdi.

– Keşiriñiz, ağa, mına köylekteriñizdi şayıp tastayın. Kir juıp jatır edim.

Gülayım etegi susıldağan şäyi köylek kiip alıptı. «Kiimniñ jarasqışın», – dep oyladı Eldos. – Ne kise de ärine är qosadı». Wrı köz şığıp bara jatqan qızdıñ böksesine tüsip ketti. «Päk emes» degen wrı oy sanasında jarq etti. Wrı közdiñ körgenin wrı oy däleldeytin siyaqtı. «Kim eken ol baqıttı adam, qızıl güldiñ şırının alğaş sorğan?...» Keudesin qızğanış kernedi. «Mağan ne körindi, ne bolğan özi. Köñilime saytan wyalap alğan joq pa? Dosımnıñ qarındasın jaman oyğa qalay qiıp otırmın...?!»

Ornınan atıp  twrdı. «Mına saytan wyalağan köñildi tazartayın, aram oydan arıla almağan bastı jöndeyin».

* * *

Bası meñ-zeñ. Oyı wyqı-twyqı. Qayda baradı, nege baradı, özi de bilmeydi. Biraz jürdi. Biraz sendeldi. Köşede adam köp. Señdey soğılısadı. Sergeldeñ oydıñ bir sätke serpiletin türi joq. Qarasa, «Aqqu» kafesiniñ janına kelip qalıptı. Bayağıda, üylener aldında Lenamen kelgeni bar edi. Kün tamaşa bolatın. Qız bolsa ğajap! Etegi kestelengen, beli qınamalı kök jibek köylek kiip alğan. Qılığı erke, nazı erekşe...

Eriksiz bwrıldı. Sağınışqa aynalğan ötken künderin esine tüsirip, biraz otırğısı keldi...

– İşetin neñiz  bar?

– İşetin bäri bar. Kon'yaktan basqa tük joq.

Közine qara közildirik kiip alğan, şaşın jelkesine tüygen, qos anarı tösin kergen aqsarı qız qaljıñdasqısı keletin sıñaylı. Baltırı äppaq eken. Men mwndalap twr. Eldos qızdıñ basınan ayağına deyin asıqpay şolıp ötti.

– Qalay, wnaymın ba? – dedi qız. Älde şın, älde kekesin.

– Ğajap. Tek közildirigiñizdi alıñızşı. Adamnıñ körki közinde ğoy.

– Talıp qalasız, men qılimın.

Qızdıñ qaljıñdap twrğanın sezse de Eldostıñ tätti oyınıñ bäri tas-talqan boldı. Birtürli suıp qaldı.

– Jaraydı, uaqıtıñızdı bölip qaljıñdasqanıñız üşin rahmet. Bir kon'yak äkeliñiz.

– Bir degeniñizdi qalay tüsinemiz? Bir jüz gramm ba, älde bir bötelke me?

– Keyingisi.

– Öziñiz ğana işesiz be, älde bireudi kütip otırsız ba?

– Ol meniñ jwmısım.

Iığın qiqañ etkizip, böksesin bwltıñdatıp bara jatqan dayaşı qızdıñ soñınan közin almay qarap qaldı. «Neşe erkektiñ qwşağında boldı eken. Sanınan özi de aljasqan şığar».

Alğaşqı ryumkeni toltırıp qwyatın ädeti. Täbeti almay twrsa da közin jwmıp tartıp saldı. Bir sätke boyı jeñildenip, sergip qalğanday boldı. Bayağıda Lenamen kelgeni tağı esine tüsti. Öziniñ Lenası. Joq. Bwrın öziniki bolğan, büginde jat, basqa Lena.

Bäri jaqsı bastalğan. Oqudı bitire sala redakciyağa jwmısqa ornalastı. Alğaşqı kezde enesiniñ qolında twrdı. «Päter alğanşa twrıñdar» degen soñ. Biraq, qazaqi ömirge jat, osı bir küşik küyeulik twrmısqa köndige almağanı ras. Degenmen, päterdiñ auılı alıs. Bwdan bwrın istep jatqandardıñ kezegi de ümit küttirerliktey emes. Ümitsiz – şaytan. Könu kerek, şıdau kerek.

Sonımen, köpten kütken baqıttı künge de jetti-au, äyteuir. Obalı ne kerek, enesi köp jügirdi. Bedelin, abıroyın ortağa saldı. Negizinen, enesin janı jomart edi dey almaydı. Bärin qızı üşin isteytinin de moyındaydı. Lenanıñ aytuınşa, şeşesi jalğız qızınıñ qazaqqa  twrmısqa şığatının estigende bwlqan-talqan aşulanıptı.

Keyin zaman san özgeriske wşıradı. Odaqtıñ küli kökke wştı. Jwmısınan qate-kemşilikter tabılğan enesi ornınan tüsti. Jılı jer, jwmsaq orınğa üyrenip qalğan ol  taban astınan aynıdı. «Endi qazaqtar bizge kün bermeydi» deydi. Neşe jıl boyı Qazaqstannıñ dämin tatqan adamnıñ sözi. Almatıdağı tört bölmeli päterdi Vladivostokqa sonday päterge auıstırdı. Qaşanda işi tar, özge emes, özime bolsın dep üyrengen dolı äyel endi bwlardıñ üylerine auız saldı. «Ayırbasta nemese satasıñ, bwl üyge meniñ eñbegim siñgen», – deydi enesi. «Men eşqayda barmaymın, – deydi bwl. – Lena da barmaydı». «Barmasañ badalıp qal, qızımdı tastap kete almaymın, üydi böliske salamız», – deydi ol.

Al, Lenanıñ ketkisi kelmeydi. Biraq, şeşesiniñ aytqanınan da şığa almaydı. It-ırğıljıñmen ötken altı ay şarşatıp bitti. Bir jeñilis, bir jeñis. Jeñgeni – üy böliske tüspeytin boldı. Lenanıñ kesimimen. Jeñilgeni – Lenamen ayırılıstı. Bwğan araşa tüsetin qwdiret tabılmadı. Dolı şeşesiniñ aytqanınan şığa almadı.

«Äli şeşemdi köndiremin. Qaytıp kelemin», – degen qoştasarda. Qane kelgeni. Kelmek tügili bir habarlasuğa jaramadı. «Ah, Lena, Lena. Aqılıñ köp, aqımaqtığıñ da jetedi».

Qolın bötelkege sozdı. Ortayıp qalıptı. Mas bola bastağan siyaqtı. Ryumkege qwyılğan kon'yakti sızdıqtata jwttı da közin tars jwmıp otırıp aldı. Oñ qolın mañdayına tiregen. Qalıñ oy qajıttı ma eken, qimılsız sol küyi biraz otırdı. Oqıs dauıstan selk ete qaldı. Qarasa, qarsı aldında dayaşı otır, qolında temeki.

– Ne dediñiz? – dep swradı Eldos.

– Keşiriñiz, sizdiñ üyiñiz bar ma? Biraz şarşağan sıñaylısız. Barıp demalıñız. Mına kon'yaktiñ qalğanın auzın tığındap alıp ketiñiz. Kafeni jabatın uaqıt boldı.

– Seniñ atıñ kim? Lena ma?

– Joq. Raşinaz.

– Sen meni keşir, Raşinaz. Bügin bizdiñ – äyelim Lena ekeumizdiñ mahabbatımızdıñ ölgenine bir jıl boldı. Sonıñ jılın atap ötip otırmın. Meniñ qayğıma ortaq bol, kel, ekeumiz işeyik...

... Oyanıp ketti. Alğaşqıda qayda jatqanın  tüsine almadı. Öz tösegine wqsamaydı. Qasında bireu jatqan siyaqtı. Pısılday demalğanı sezilip jatır. Sürinip jürip jarıqtı jaqtı. Masqara, qasında dayaşı qız. Jarıqtan ol da oyanıp ketti.

«Ne izdediñ, Eldos» dep kerilgen qız beri audarılıp tüsti.

– Şöldedim.

– Toñazıtqıştı aş, işetinniñ bäri sol jerde. Mağan bir ryumke kon'yak qwyıp bere salşı.

Kenezesi kepken Eldos salqın sıranı basına köterip, meyirlene jwttı. Raşinazğa ryumke tolı kon'yakti wstattı.

– Öziñ şe?

– Joq. Jüregim köterilip twrğanı.  Aytpaqşı, men bwl jerge qalay keldim?

– Birinşiden, aş qarınğa işpegen dwrıs. Ekinşiden, bas jazu üşin köp işpeu kerek. Üşinşiden, mahabbat, mahabbat dep köp qayğıru dwrıs emes. Mahabbat degenimiz – tösek. Ol sen siyaqtı jigitterge jır emes. Törtinşiden – ... Qız qulana jımidı. – Aytayın ba, aytpayın ba?

– Ayt, nesi qaldı endi?

– Aytsam, törtinşiden, mağan wnamauıñ kerek edi... Mine, solay keldiñ  bwl jerge.

Eldos ündegen joq. Qız da ünsiz qaldı. Ärkim öz oyımen äure. Sırtta tırs-tırs etken tamşınıñ dausı estiledi. Ol ornınan twrdı da kiine bastadı. Qız läm-mim demedi. Sol jatqan ornınan qozğalğan joq. Kiinip bolğan Eldos oğan jaqındap keldi de erninen süydi. «Esikti jauıp al».

– Endi qaşan kelesiñ?

– Künde keletin bolamın. Birjola kelip alsam qaytedi osı?

Ol bwrılıp artına qaradı.

– Erkiñ bilsin, sen üşin esik aşıq.

Sırtqa şıqsa, jañbır tolastamaptı. Kädimgi özi jaqsı köretin maqpalday mayda jauın. «Mahabbat degen – tösek». Raşinazdıñ sözi esine tüsti. «Şınında da solay siyaqtı. Kördi. Tanıstı. Jattı. Esimin ğana biledi. Ol bwnıñ esimin. Basqa ne biledi. Atası kim, tegi qanday? Kimi bar? Kimi joq? Bwl odan swramadı, ol bwdan swramadı. Bireui «endi qaşan kelesiñ» deydi. Ekinşisi «birjola kelip alsam qaytedi» deydi. «Mahabbat degen – tösek...» Kafedegi oyı esine tüsti. «Neşe erkektiñ qwşağında boldı eken?».

Köşede jarıq mol. Tıp-tınış. Osı bir qwlaqqa wrğan tanaday tınıştıqtıñ şırqın anda-sanda ötken maşinalardıñ dausı ğana bwzadı. Qaytadan jım-jırt. Su sepkendey.

«Sol araq degen päleni işpey-aq qoysañızşı». Köñili qwlazıp sala berdi. Etegi susıldağan şäyi köylekti Gülayımnıñ beynesi twra qaldı köz aldında. Erekşe qılıq, erke nazben aytqan jañağı sözi estilgendey boldı. «Ne istep jatır eken. Wyıqtap qalğan da bolar».

* * *

Belgili adamnıñ swhbatın gazetke dayındap jatqan. Esiktiñ qoñırauı şıldırladı. «Kim eken, beymezgil jürgen» degen oymen esikti aşıp qalsa... bir qız twr jımiıp. «Mine, men keldim», – deydi. «Kel, – dedi abırjıp qalğan bwl  – törlet». Qız qımsına işke endi.

– Qaydan jürsiz? Aspannan tüstiñiz be?

– Joq. Poyızdan tüstim.

Miığınan külip twr. Äri, «tanımadıñız ba» degendey swraqtıñ belgisi bar jüzinde.

– Men auılden keldim, ağa. Aybardan hat aldıñız ba?

– Ä, keşir, qalqam, tanımay qalğanım ras. Aybardan hat almadım. Kelmedi hat.

– Oquğa tapsıruğa keldim. Bağımdı sınap körmekpin. Erteñnen bastap päter izdeymin.

– Joq, joq, ol ne degeniñ. Üyde bola ber. Eşkim seni mazalamaydı, sabağıña dayındal. Eşteñege alañ bolma.

– Jeñeşem qayda? – dedi qız. – Aybar ağam äzildep otır edi, käris jeñeşeñe sälem ayt dep.

– Käris jeñeşeñ alıs-alıstarğa jol jürip ketti. Jaqın arada aynalıp kele qoymas.

Üy işine bağdarlay köz salğan qız birdeñeni tüsingen boluı kerek, ündemedi. Sol künnen keyin bwl taqırıpqa söz qozğalğan joq.

...Biraz jayau jürgen ol qalıñ oydıñ qwşağında kele jatıp üyge jaqındağanın da sezbepti. Mine, mına biik üydiñ jetinşi qabatında özi twradı. Qaltasınan kiltin alıp, esikti aşuğa ıñğaylana bergende Eldos qolın tartıp aldı. Dombıranıñ kümbirlegen üni, Gülayımnıñ sıñğırlağan dausı estildi. Bwğan tanıs, bala kezden qwlaq siñdi bolğan än, qaraqalpaq qosığı:

Patsayı köylegiñ igire tizeñnen,

Suğa barsañ, men barayın seniñ iziñnen,

Zülfıñnı qayırıp, öpsem jüziñnen,

Özim här jaydaman, köñilim sende-dür.

Adam ömirinde añsağan şaq, qimas sätter öte sirek boladı jäne sonşa qısqa. Köñildi torlağan mwñnan az uaqıtqa arılıp, sol şaqtı añsaysıñ, sol sätti sağınasıñ. Wzağıraqqa, wzağıraqqa jäne wzağıraqqa sozılğanın tileysiñ. Eldos tap sonday küyde edi. Zarlı äuenniñ qaytalana  tüskenin, mwñlı dauıstıñ üzilmeuin tiledi.

Kök köylek işinde ilgekti tüyme,

Aşığıñ bolayın, meni küydirme.

Özimnen basqağa ärkez süydirme,

Özim här jaydaman, köñilim sende-dür.

Mwñlı äuen. Ğaşığın añsağan, baqıtın izdegen beybaqtıñ jüregin jarıp şıqqan zapıran zarı. Kim eken, sol beybaq? Jetti me eken, armanına? Taptı ma eken baqıtın?..

Sar hauız boyında talıñ bolayın,

Kündiz qwlıñ, aqşamda jarıñ bolayın,

Aq jüziñde noqat-noqat qalıñ bolayın,

Özim här jaydaman, köñilim sende-dür.

Äuen talıp barıp üzildi. Eldos ökinip qaldı. «Nege tez ayaqtaldı, nege sonşa qısqa boldı?». Kökirek sarayı aşılıp qaldı, qwlazığan köñilde senim payda bolğanday. Osı qas qağım sättiñ qwdirettiligi nede... Ne siqır, bwnı arbağan...

Esikti aşıp, işke endi. Qolında dombıra, öz töseginde otırğan Gülayım wşıp twrdı. Janarındağı mwñ birte-birte seyilip, nwrlana bastağanday. Äsem kirpikteriniñ arasınan üzilip tüsken möldir tamşını bayqatpağısı kelip, süyriktey sausağımen sılıp tastadı.

– Mwnşa keşiktiñiz. Jaurap qalıpsız. Şay da, tamaq ta suıp qaldı, ısıtıp jibereyin.

– Joq, joq, Gülayım, özim-aq ısıtıp işemin. Sen neğıp osı kezge deyin wyıqtamay otırsıñ?

– Qazir tez ısıtıp jiberemin, wyqım qaşıp ketti, nege ekenin bilmeymin. Siz ılğal kiimderiñizdi şeşiñiz, qwrğağın auıstırıp kiiñiz.

Şınında da jaurap qalıptı. Bir kese ıstıq şaydan keyin denesi balbırap, özi maujıray bastadı.

– Emtihan qaşan?

– Jaqındap qaldı. Jüreksinip jürmin. Talapker köp, bir orınğa on adamnan artıq. Nartäuekel dep köremiz de. Aytpaqşı, sizdiñ maqalañızdı oqıdım. Jaqsı jazıpsız. Biraq...  Qız kümiljiñkirep barıp sözin qayta jalğadı – biraq, otbasınıñ bwzıluına äyelderdi köbirek kinälağanıñızğa tüsine almadım.

– Sınıñ orındı. Degenmen, ärkimniñ pikiri ärtürli. Men özimniñ közqarasımdı, özim jete biletin jağın ğana körsettim ğoy. Erteñ otbasılıq däuren öz basıña da tüsedi. Bwl – asa kürdeli älem. Näzik twsı...

– Bilemin, – dedi qız asığıs, jigittiñ sözin bölip, – Basımnan ötken.

– Qalay?..

Eldos endi wrttay bergen şayına şaşalıp qaldı. «Meniñ wrı oyımnıñ dwrısqa şıqqanı ma? Şınımen... Kim eken, öz baqıtın uısınan şığarğan. Kim eken, mına qızdıñ qadirin tüsinbegen. Älde özi kinäli me. Joq, mümkin emes. Bwlardıñ otbasın men jaqsı bilemin ğoy. Onday ortada tärbie alğan qız jaman bolmauı kerek. Aybar qanday jigit edi, jibektey esilip twrğan».

Oyın qızdıñ sözi bölip jiberdi:

– Iä, ağa, solay. Ärine, ötken ömirim üşin eşkimdi kinälay almaymın. Oğan kinäli – qız degen jolı jiñişke sorlınıñ talaylı tağdırı. Men küyeuimdi öñim tügil tüsimde körmegenmin. Tanımaymın. Alıp qaştı. Barğannan keyin bir-aq bildim. Ol qanday jigit, tuğan-tuıstarı kimder, olar qanday adamdar, eñ  bolmasa osılardı bilmey twrıp, oğan qalay jar bolasıñ? Degenmen köndim. Tağdırımdı qarğay-qarğay köndim. Erteñgi qaulağan ösekten qorıqtım. Erteñgi müsirkey qaraytın közderden seskendim.

Söytip köndim. Mümkin däm-twzımız jarasıp keter dep sendim. Biraq senimim aqtalmadı. Ol birte-birte öner aşa bastadı. İşip kelip sabaytındı şığardı. Şekten tıs qızğanşaq. Eger men  onı özim qalap, onıñ eteginen özim wstap, sol üydiñ tabaldırığınan özim attağanımda, bärine köner edim. Özim jaqqan otqa özim küyer edim. Al ol özi meni qalağan eken, armanına jetken eken, endi nege qorlaydı..?!

Gülayım söziniñ soñın ayta almay bulığıp qaldı. Närkes janarğa, möldir tamşılar üyirile bastadı.

– Balalar bar ma edi? – dedi Eldos mwñayıp qalğan qızğa tiktep qarap.

– Iä, bir  bala bar.

– Mümkin sol bala däneker bop, qayta qosılarsıñdar. Qanşa degenmen ol tüsiner, ötkenine opıq jer. İşkenin, qızğanğanın qoyar...

– Joq, ağa, ümit däuirinen ötip kettik. Senim jibi üzildi. Resmi türde ajırasqanbız. Keşiriñiz, öz basımnıñ qayğısın aytıp, basıñızdı auırttım-au deymin, şaydan alıñız.

Eldostıñ jüregi eljirep ketti. Qarsı aldında otırğan mwñlıq qızğa janı aşıdı, ayadı. Jılı-jılı sözder aytıp jwbatqısı keldi. Biraq ne aytadı? Qalay aytadı? Aqıl aytam dep, basu aytam dep, onsız da sınıq köñildiñ külpärşesin şığarıp alsa qaytedi... Esine bağanağı än tüsti. Zarğa tolı, mwñlı äuen. «Kimge arnap ayttı eken sol ändi. Kimdi añsap, kimdi sağınıp ayttı eken. Küyeuin emes. Ol belgili. Sonda kim? Jaqsı köretin adamı bar şığar. Sol esine tüsken bolar. Bwl kirip kelgende janarınan üzilip tüsken möldir tamşı sol jigitke degen sağınışı bolar».

Eldosta bir qızğanış payda boldı. Sol, özi tanımaytın, körmegen jigitten Gülayımdı qızğandı. «Jigitiñ bar ma?» dep swrauğa oqtalıp qaldı da, özin irikti. Rası, qısıldı äri qorıqtı. Qısılğanı «qız bwnı ağa twtıp otır. Qorıqqanı  – bir auız söz – «bar» degen sözden üreylendi. Sol sözdi estigisi kelmedi.

* * *

Sol künnen bastap Eldos mazasız küy keşti. Barlıq sırın aqtarıp tastap, oyın aytayın dese qısıldı. «Ağam dep, ağamnıñ dosı dep kelsem, sizdiñ aytıp otırğanıñız ne?» dese, qanday küyge tüsedi. Aytpayın dese, işki dert örtep baradı. Şın wnatqanğa wqsaydı. Jan-tänimen ğaşıq bolıp qalğan sıñaylı. Eki ottıñ ortasında qaldı.

Arada köp ötpey ol issaparğa attandı. Barğısı kelmey sırğaqtap edi, redaktor könbedi. Bir aptada aynalıp kelesiñ deydi. Bastıqtıñ atı bastıq.

İssapar bir apta emes, on künnen asıp ketti. Biraq, biraz jwmıs bitirdi. Endi asığu kerek. Üyge. Gülayımğa. «Barğan soñ bärin aytam» dep oyladı Eldos.

Äueli qoñıraudı bastı. Ün joq. Ekinşi ret jäne bastı. Tağı ünsiz. Aptıqqan küyi qaltasındağı kiltpen esikti aştı. Tım-tırıs. Köñili qwlazıp sala berdi. «Şınımen ketip qalğanı ma. Emtihanı ne boldı eken. Älde bir jaqqa şığıp ketti me?». Üstel üstinde jatqan qağazğa közi tüsti.

«Ağa! – dep bastalıptı qağazdağı jazu. – Men emtihannan qwladım. Biraq sizdi kütip jata beruden ıñğaysızdandım. Onsız da bir apta irkildim. Qanşa degenmen... ıñğaysız ğoy. Öziñizdi körip, qoştasıp ketkim keldi, amal ne! Kütpedi dep ökpelemeñiz. Köp närseni jazğım keledi. Biraq äyel jolınıñ jiñişkeligi jol bermedi. Sorımız da, bağımız da sonday ğoy. Aytayın degenimniñ bäri işimde ketip baradı. Ol sırlarım eşkimge, eşqaşan aytılmaydı. Eger kezdesu jazsa, öziñizge ğana aytam, aqtaram. Kezdesu jazbasa, özimmen birge ketedi. Mäñgilik!

Salmattığıñızdı tilep, betiñizden süydim. Gülayım. 19 tamız. Bügin sağat 11-de wşaqpen wşamın».

Eldostıñ jüregi atqaqtap, qanasına simay ketti. Bügin ğoy 19-ı. Sağatqa qarap edi, on bolğan eken.

Äli bir sağat bar. Ümit otı qayta jandı. «Ülgerem, – dep oyladı ol. – Ülgerem. Qazir taksi wstap jetuim kerek». Esigin asığıs kilttedi de köşege jügirip şıqtı. Ol takside kele jatıp qağazğa qayta köz jügirtti. «Ol sırlarım eşkimge, eşqaşan aytılmaydı. Eger kezdesu jazsa, öziñizge ğana aytam, aqtarıp. Kezdesu jazbasa, özimmen birge ala ketem. Mäñgilik!». «Qanday aqımaqpın, qanday topaspın, qız janın tüsinbegen». Özin-özi sıbap keledi. Özin-özi jerlep keledi.

«Almatı – Nökis» bağıtına wşatın reystiñ wşu uaqıtı tehnikalıq sebepterge baylanıstı eki sağatqa şegeriledi». Eldostıñ quanğanı sonşalıq, közinen jas ırşıp ketti. «Ülgerdim, – dep oyladı Eldos, – ülgerdim. Gülayım qayda eken». Äuejaydıñ ekinşi qabatındağı jolauşılar zalında ine şanşar jer joq. Tolıp otır. jan-jağına mwqiyat qarap kele jatqan Eldos qatar qoyılğan orındıqtıñ eñ şetinde teris qarap otırğan Gülayımdı körip qaldı. Ol eşteñege nazar audarmastan mwñlı janarı bir nüktege qadalıp qalıptı. Tereñ oy qwşağında.

– Gülayım!

Ornınan wşıp  twrdı. «Ağa!». Janarı jäudirep twr. Janına tayap kelgen Eldostıñ betinen süydi. Eldos bolsa onı qwşağına qıstı da, ülbirep twrğan ernine ernin tigizdi. «Jür, kettik, üyge qaytamız» dedi sıbırlap.

Şarafaddin Ämirov 

Abai.kz

4 pikir