Өңімде сұмдық көрдім түсімде емес.
Тірілді жүректі егеп ішімде егес.
Тіл жетіп айта алам ба алапатты
Еш адам ешқашанда мүсіндемес?!

Дүбірлеп,
Тау қозғалмай,
Дала көшкен!

О, түбі жоқ Аспан, домаланған жер! Бір сырымды екеуіңе құлай сеніп, құпияламай-ақ айтып едім, «Ұйқым қанбай жүр» деп, - енесін ұрып жібердіңдер ме, - ештеңе болмай қалды ғой?!.  «Маған Нобайдың күміс медәлі керек!» дедім. Екеуіңе де, Мәкем мен Сәкеме де сендім. Алайда... и-и-ә-ә-ә, қалайда сендерден қайыр неғайбыл екенін сезген сияқтанып едім, соным көрегендік болғанын қарашы!

Сары күзбен бірге сарғайып, саясат сахнасына елеңдеп отырған халықты бұл жолы Ақорда емес, Жазушылар ордасындағы дау жалт қаратты. Даудың басына айналған «Құрметті төрағалықтың» осыншалықты «құрметке» ие болатындай да жөні бар екен.

«Сын - шын болсын, шын - сын  болсын», - деп кезінде М.Әуезов айтып кеткендей, бүгінде қазақ қоғамы сынға зәру. Жоқ, сынаймын деу­шілер аз болғаннан емес, қабылдай алмай, дертіне дәру бола алмағаннан да шығар деген тоқтамға келесің. Ойларымен орап, сынымен шымшып жүрген белгілі театр сыншысы Әшірбек Сығаймен

Жазушылардың біразы 22 қыркүйекте өткен конференциясында осы күнгі басшылықтың пәлен жыл бойы құлаққа құйып келе жатқан мағлұматына сай, қаламгерлердің «дүние-мүлкіне бас-көз болып отыратын құрметті төраға» қажет екендігі хақында пікірлесіпті.

Оңтүстік Қазақстан облысының Созақ ауданында Қызылкөл деген шағын ауыл бар. Ежелден төре-төлеңгіттер мекен еткендіктен «төре ауыл» деп аталады. Кенесары хан қырғыз жерінде мерт болған соң, ханның ұрпақтары осында ауып келіп, қоныстанған.

Бүгінгі кейіпкеріміз - Ақберен Елгезек. Әңгіме - темір жол бекетінде өтті. Әдебиетке екімыңыншы жылдан кейін келген. Ақын, «Серпер» жастар сыйлығының лауреаты. «Көк бөрінің рухы», «Көлеңкелер күбірі» жыр-жинақтарының авторы. Кезінде «Қазақ әдебиетін қолдау» қорын құрған.

Өткен айда Қазақстан Жазушылар Одағының 75 жылдығына байланысты 700-ге тарта қаламгердің басқосуы өткенінен ел хабардар. Осы жиын турасында өткен нөмірлеріңізде ақиық ақын Мұхтар Шахановтың "Ұлтын сатқан ұстаздар немесе тілді қолдау акциясына жазушылар неге келмеді?"

Жалпы, мен әдебиет қоғамның айнасы, тіпті ол көркем айнасы дегенге келіспеймін. Айталық, осыдан бірнеше жыл бұрын "Жас қазақ" газетінде жазушы Қуандық Түменбайдың "Ұябасар" деген әңгімесі шықты. Әңгіменің идеясы әкесіз ұрпақтың пайда болуы мен ұрпақ алдындағы жауапкершілікті сезінбейтін қоғам мүшелері туралы дәлірек айтқанда, жезөкше қыздың өмірге бала әкелуі жөнінде. Бұл әңгіме Жұмағали Сайын көшесі жезөкшелерге толы кезде жазылған және сол көше жадым жаңылдармаса, әңгімеде айтылады. Қазір ол көшеде жеңіл жүрісті бикештер тұрмайды. Яғни көркем әңгіменің де құны жоғалды деген сөз. Егер бұл әңгіме жезөкше әйелдің болмысы, танымы, табиғаты, психологиясын жан-жақты ашатын шығарма болғанда онда ол нағыз әдеби туынды болар еді. Сіз Мұхтар Омарханұлының "Қаралы сұлу" деген әңгімесін оқып көріп пе едіңіз? Міне, нағыз көркем шығарма. Және бұл мәңгілік туынды. Яғни әдебиет адам жанының жұмбағы оның өмірдегі түрлі жағдайлардағы құбылу, өсу, тоқырау, жетілу деген сияқты мәңгілік сұрақтарға жауап іздеуі керек. Бір сөзбен айтқанда, әдебиет мәңгілік дүниелерді қозғауы және сөз етуі тиіс.

(Ә.Нiлiбаевтың «Айқын» газетiнде жарияланған «Үш қанат» атты пәлсафалық толғауына сәл сапалы пiкiр жалғау)
I
Жоқты,
Барды