Жарылғасынов: Мен Жаңаөзенде болған оқиғалардың халық қасіреті екендігіне сенімдімін. Қарапайым адамдардың ол тәртіпсіздіктерді ұйымдастыруға қатысы жоқ. Ия, мен алаңда болдым, бұл рас, мойындаймын - мен автобустың әйнегін сындырдым. Бірақ прокурорлар өз сөзінде менің жаппай тәртіпсіздіктерге қатысты да кінәмді ішінара мойындайтындығымды айтып, менің Қалиевпен беттесуіме сілтеме жасады. Бұл жалған. Ешқандай лаңкестік акциялар жоспарлау, ұйымдастыру біздің ойымызда да болған жоқ. Мүмкін, олардың, мемлекеттік айыптаушылардың, жұмысы сондай шығар, бірақ салмақты көзқарас қажет деп есептеймін. Және мені маскүнем атағанына да қарсымын, бұл өтірік. Менің кәрі анам, отбасым, балаларым бар. Мен солардың асыраушысымын. Бізге барлық бәлені үйіп-төгуді дұрыс емес деп есептеймін.

Қазақтың түпкі атасының жайын білмек болып, көп уақыттан бері сол туралы естіген,білгенімді жазып алып және әр түрлі жұрттың шежіре кітаптарын оқыдым. Оқыған кітаптарымның мұсылманшасы: «Тәбіри», «Тарих ғу-муми», «Тарих антшар аласлам», Нәжиб Ғасымбектің түрік тарихы, Әбілғазы Баһадүр ханның жазған «Шежіре түрік» және әр түрлі кітаптардан алынған сөздер, орысша кітаптан оқығаным - Радловтың ұйғыр туралы, Аристовтың түрік нәсілі туралы, дүниедегі әр түрлі жұрттың шежірелерінен орысшаға көшірген сөздері, оның ішінде түріктің ең ескі замандағы шежіре кітаптары «Құдатқу білік», «Кошочи-дам» деген кітаптардың сөздері және қытайдың Юән-шау-Ми-ши деген жазушысының сөзі және араб-парсы, рум-европа жазушыларының сөзі және қазақтаң жаңылыс айтқан өтірік аталары - бәрі сол кітапта бар.

Көмескі жауы қазақтың бесіктегі баласының көзіне де елестегендей еді.Сол уақыттарда «Қазақ» газетінің бетінен анда-санда оқып отырған әсерлі анық сөздер қауіптің пішінін айқын қылып көрсетіп, мектептегі жас балалардың сезімін түзу жолға беттеткендей болушы еді. Жас буынның жаңа туып келе жатқан әлсіз ойын «жол мұндалап», жетегіне алып бара жатқандай байқалушы еді. Мектептегі сабағын оқымайтын бала «Казақ» газетін көрген жерде қадалып тұрып қалатын.

Бөтен қалада қыр есіне түсіп, елін ойлап жүрген балаға «Қазақ» газеті ауылынан келген сәлемдемедей болатын, ел басына келген бәленің атын білмей, тусін танымаса да, елі мінген еспесі жоқ қайықты теңіздің ішінде жылжытып бара жатқан жел мен қуйынның бар екенін оқып журген бала да сезетугын. Қазақтың еңкейген кәрі, еңбектеген жасына тугелімен ой тусіріп, өлім уйқысынан оятып, жансыз денесіне қан жугіртіп, кузгі таңның салқын желіндей ширықтырган, етек-жеңін жигызган «Қазақ» газеті болатын. Ол газеттің жаны кім еді? Ішіндегі қажымайтын қайрат, кемімейтін екпін кімнің екпіні еді? Ол екпін, ұйықтаған қазақты айқайлап оятуға заман ерік бермеген соң, маса болып қалай ызыңдап оятамын деп, ұзақ бейнетті мойнына міндет қылып алған Ақаңның екпіні болатын...